پندی از محضر مبارک امام جواد علیه السلام

img

مردى به امام جواد علیه السلام گفت: اى فرزند رسول خدا (ص) مرا پندى ده.
فرمود: آیامی پذیرى؟
گفت: آرى.
حضرت فرمود: شکیبایى پیشه کن و به فقر قانع باش و از شهوت ها، بگریز و با هواى نفس مخالفت کن و بدان که هرگز از چشم خدا دور نیستى، بنابراین متوجه باش که چه می ‏کنى.
هر کس گوش جان به گوینده‏ اى بسپارد، او را پرستیده است. حال اگر گوینده از خدا بگوید خداى را پرستیده و اگر گوینده از زبان ابلیس سخن گوید، ابلیس را پرستیده است.
تأخیر در توبه، فریب‏ خوردگى است و تعلل بسیار، سرگردانى در پى دارد و بهانه آوردن در برابر خدا، هلاکت در پى دارد و پافشارى بر گناه، تحقق مکر خداوندى دربارۀ خویش است و تنها زیانکارانند که مکر خداوندى را دربارۀ خویش محقق می بینند.
مؤمن به سه خصلت نیاز دارد: توفیق الهى، پندپذیرى از خویش و پذیرش از کسى که پندش می دهد.
هر کس براى تحقق هواى نفس خویش، راه راست را از تو پوشیده دارد، دشمنت داشته است. نیازها با امید برآورده می ‏شوند و با قضاى الهى، فرود می آیند و تندرستى، بهترین بخشش الهى است.

هر کس گوش جان به گوینده‏ اى بسپارد، او را پرستیده است. حال اگر گوینده از خدا بگوید، خداى را پرستیده و اگر گوینده از زبان ابلیس سخن گوید، ابلیس را پرستیده است.

با کسى دشمنى مورز تا اینکه آنچه را میان او و خداوند متعال است، دانسته باشى؛ اگر نیکوکار باشد که خداوند وى را به تو واگذار نمی ‏کند و اگر کار زشتى کرده باشد، همان آگاهى تو از وى او را بسنده است و دیگر با او دشمنی مورز.
چنین مباش که در آشکار، دوست خدا باشى و در نهان دشمنش باشى.
به اندازۀ ترس، باید محافظه ‏کارى داشت. گذر زمان، اسرار نهانى را بر تو می گشاید.
کسى که هم پیمان خدا شد، خداوند او را از نظر دور نمی دارد و کسى که خدا را بخواهد، دامنش آلوده نمی شود.
زنهار، از دوستى و همنشینى با آدم هاى بد، دورى کن که چنین کسانى همچون شمشیر آخته هستند؛ ظاهرى آراسته و باطنى زشت دارند. خیانت کسى همان بس که امین خائنان باشد.
عزت مؤمن بی ‏نیازى او از مردم است و شهوتران از لغزش در امان نمی ‏ماند.

 

چنین مباش که در آشکار، دوست خدا باشى و در نهان دشمنش باشى

 

ستمکار و یاری ‏رسانش و کسی که راضى به این کارش است، همه با هم شریکند و هنگام عدالت بر ستمکار از هنگام ستم بر مظلوم، سخت‏ تر است.
علما به دلیل بسیارى نادانان، غریب هستند.
نعمت خداوند بر بنده هنگامى فراوان می ‏شود، که کمک بسیار بر مردم کند و هر کس بار چنین کمکى را به دوش نکشد، نعمت خداى را از دست می دهد.
نیکوکاران بیش از نیازمندان، به انجام کار نیک نیازمندترند زیرا پاداش و افتخار و یاد آن را براى خود دارند و هر چه کسى کار نیک انجام دهد، براى خود انجام داده و نباید منتظر سپاس کارى باشد که براى خود کرده است.

منبع زندگانى دوازده امام علیهم السلام ،ج‏۲، ص ۴۶۳تا۴۶۴

برگرفته از موسسه تحقیقات و نشر معارف اهل البیت

نویسنده : admin

admin

مطالب مرتبط

ارسال دیدگاه